Van zes jaar bekkenpijn naar herstel: Adams verhaal

Zes jaar lang was bekkenpijn een vaste, ongewenste gast in Adams leven. Hij probeerde van alles, maar niets hielp echt. Pas toen hij anders naar zijn klachten begon te kijken, kwam er ruimte voor herstel. Samen met arts David Clarke blikt hij terug op de inzichten die voor hem het verschil maakten.

Het begon met iets wat op een gewone fitnessblessure leek. Toch volgde een zoektocht van zes jaar. De pijn bepaalde niet alleen wat Adam fysiek kon, maar ook hoe hij naar zichzelf keek, waar hij bang voor was en hoe hij zijn dagen invulde.

Toen trainen niet meer vanzelfsprekend was

In 2017 voelde Adam tijdens een oefening pijn aan de binnenkant van zijn rechterschouderblad. Trainen was op dat moment veel meer dan een hobby. Het gaf hem houvast en maakte deel uit van wie hij was. Toen sporten niet meer lukte, voelde het alsof hij een stuk van zichzelf kwijtraakte.

Een halfjaar later wilde hij de draad weer oppakken met oefeningen voor zijn onderlichaam. Tijdens zware squats voelde hij plots iets hoog in zijn hamstring, vlak bij het zitbeen. Meteen sloeg de paniek toe. De pijn ging niet weg en wat begon als een blessure, groeide uit tot jarenlange bekkenpijn. Adam ging van kinesist naar osteopaat en acupuncturist, steeds in de hoop dat iemand de oplossing zou vinden.

Een andere kijk op aanhoudende pijn

Een eerste doorbraak kwam toen Adam A Headache in the Pelvis las. Het boek keek niet alleen naar het lichaam, maar ook naar de wisselwerking tussen lichaam en geest. Via meditatie en mindfulness ontdekte Adam dat hij misschien niet alleen naar een lichamelijke beschadiging hoefde te zoeken. Ook zijn brein en zenuwstelsel konden een rol spelen.

In het begin vond hij dat idee moeilijk te geloven. Hoe kon pijn zo echt voelen als er niets meer beschadigd was? Toch bleef één vraag knagen: waarom bepaalde een fitnessblessure op zijn 21ste zoveel jaren later nog altijd zijn leven? Clarke legt uit dat een letsel meestal binnen weken of maanden herstelt. Soms blijft het alarmsysteem van het lichaam daarna te scherp afgesteld, ook als het weefsel al genezen is.

Bewijs verzamelen voor veiligheid

Adam begon een lijst bij te houden met momenten waarop zijn klachten niet pasten bij het idee van blijvende schade. Tijdens een reis door Europa kreeg hij bijvoorbeeld last van zijn voet, terwijl de bekkenpijn plots helemaal weg was. Voor hem was dat een belangrijk signaal: blijkbaar kon zijn brein het alarm ook ergens anders leggen.

Langzaam herkende hij ook patronen in zichzelf. Hij wilde alles goed doen, was streng voor zichzelf en legde de lat hoog. Soms werd de pijn erger vlak voor een sociale afspraak. Daardoor begon hij te zien dat niet alleen zitten of bewegen een rol speelde, maar ook spanning en sociale angst.

Opnieuw leren bewegen

Met dat inzicht begon Adam opnieuw te doen wat hij jarenlang had vermeden. Eerst klein: bukken om zijn veters te strikken of opstaan uit de zetel zonder zich vooraf schrap te zetten. In het begin nam de pijn soms toe. Toch bleef hij rustig oefenen. Elke veilige beweging werd een nieuwe boodschap aan zijn brein: dit kan ik, mijn lichaam is niet in gevaar.

Ruimte maken voor emoties

Ook schrijven hielp. In een dagboek kon Adam zonder filter opschrijven wat er in hem omging. Vooral boosheid had hij lang weggeduwd. Door die gevoelens toe te laten zonder er meteen iets mee te hoeven doen, werd hij minder streng voor zichzelf. Het hielp hem ook eerlijker naar zijn jeugd te kijken, zonder iemand de schuld te geven en zonder de mooie herinneringen uit te wissen.

Clarke benadrukt dat je niet naar elke emotie hoeft te handelen. Maar je mag wel erkennen dat ze er is. Voor Adam draaide herstel uiteindelijk voor een groot deel om zelfcompassie: milder zijn voor zichzelf, zijn grenzen leren voelen en serieus nemen wat hij nodig had.

Niet terug naar het oude leven

Vandaag kan Adam weer bewegen en trainen zonder pijn. Maar hij doet het anders dan vroeger. Niet meer obsessief en niet meer om te bewijzen wie hij is of wat hij waard is. Sport voelt nu als iets wat hij zichzelf gunt, niet als iets wat moet.

De grootste winst zit voor Adam dan ook niet alleen in wat zijn lichaam weer kan. Hij kijkt anders naar zichzelf en naar wat pijn hem probeert te vertellen. In plaats van de pijn meteen als vijand te zien, vraagt hij zich nu af of stress, angst of een behoefte die hij negeert meespeelt. Naar zijn oude leven verlangt hij niet meer terug. Wat hij aan de andere kant van de pijn vond, voelt vrijer, zachter en rijker.

Dit artikel beschrijft een persoonlijke herstelervaring en vervangt geen medisch advies. Laat nieuwe, ernstige of aanhoudende klachten beoordelen door een bevoegde zorgverlener.

Bron: ATNS