Van overleven naar leven

Over ingrijpende jeugdervaringen, chronische pijn en de weg naar heling

Je verleden hoeft je toekomst niet te bepalen

Veel mensen dragen meer uit hun kindertijd mee dan ze zich bewust zijn. Adverse Childhood Experiences (ACEs) zijn ingrijpende ervaringen zoals misbruik, verwaarlozing, onveiligheid thuis, verslaving of psychische problemen in het gezin. Ook armoede, discriminatie of geweld in de omgeving horen hierbij.  Wat in onderzoek Adverse Childhood Experiences wordt genoemd, noem ik liever ingrijpende of onveilige jeugdervaringen.

Wat me opvalt, is hoe snel we onze eigen ervaringen minimaliseren. Een eenvoudige oefening kan veel duidelijk maken: stel je voor dat één van jouw kinderen (of een kind dat je liefhebt), exact zo zou opgroeien als jij. Wat voel je dan? Verdriet? Bezorgdheid?  Een aarzeling? Zeg je misschien: Oei! Die reactie zegt vaak al genoeg.

ACEs komen vaker voor dan we denken. En ja, ze kunnen een diepe impact hebben: op ons lichaam, onze emoties, ons gedrag en onze relaties. Chronische stress, angst, depressie, perfectionisme, pleasegedrag of verslavingspatronen zijn vaak geen “karakterfouten”, maar logische reacties op een onveilige start.

En nu komt het belangrijkste:
Je brein en je lichaam zijn niet kapot. Ze hebben zich aangepast om te overleven.

Heling is mogelijk. Onderzoek toont aan dat positieve ervaringen, veilige relaties en het aanleren van nieuwe vaardigheden de impact van ACEs aanzienlijk kunnen verzachten. Elke steunende verbinding, elke stap richting zelfzorg, elke keer dat je jezelf met mildheid benadert, helpt je zenuwstelsel opnieuw veiligheid te ervaren.

Herstel is geen rechte lijn. Maar het is wél mogelijk, op elke leeftijd.
Je verleden heeft invloed gehad, ja. Maar het hoeft je toekomst niet te bepalen.

We mogen stoppen met “wat is er mis met mij?”
En beginnen met vragen: “Wat heb ik nodig om te helen?” 

Ik wil hier graag iets persoonlijks delen.
Wat ik nodig had om te helen, begon met kennis: over trauma, over chronische pijn, over hoe het lichaam herinneringen vasthoudt. Ik ging ook in therapie om mezelf beter te leren kennen. Lange tijd dacht ik: als ik mijn patronen maar begrijp en mezelf door en door ken, als ik gezond eet, voldoende sport, dit en dat doe, dan zal genezing wel vanzelf volgen.

Maar dat was niet genoeg.  Frustrerend!

Echte verandering kwam pas toen ik begon te werken met mijn zenuwstelsel. Toen ik leerde vertragen, reguleren en veiligheid ervaren in mijn lichaam. Vanaf dat moment begon mijn pijn te verdwijnen.

Daarna kwam misschien wel het moeilijkste stuk: authentiek leren leven. Ontdekken wie ík was, los van het pleasen en aanpassen. Mezelf telkens opnieuw afvragen: wat wil IK eigenlijk? Dat proces vroeg moed. Ik heb afstand moeten nemen van toxische relaties, pijnlijk, eenzaam, rouwend en tegelijk noodzakelijk.

Vandaag leef ik zo authentiek mogelijk. Ik mediteer, luister naar mijn energie en maak keuzes die kloppen voor mij. Niet perfect, wel eerlijk.

En dit is wat ik hoop dat je meeneemt:
heling zit niet alleen in begrijpen, maar in belichamen.
In veiligheid voelen. In jezelf toestemming geven om te zijn wie je bent.

Duikt er een pijn op, bijvoorbeeld het 'schot in mijn rug', dan verplicht mijn lichaam om even stil te staan, niet te panikeren, te kalmeren via ademhaling en de emotie te (h)erkennen die wil geuit worden.  Bv. angst omtrent één van de kinderen die maar niet van zich laat horen en ik had potverdorie al 2 uur geleden een sms gestuurd en die zit anders continu op de telefoon en nu ineens niet meer of wat?!

Dus....kalmeren....en de pijn verdwijnt.

Je verleden heeft invloed gehad — maar het hoeft je toekomst niet te bepalen 🌱

Bron: https://www.symptomatic.me/blog/adverse-childhood-experiences